flash
Paseando polas rúas de Granada fai un par de días atopei unha praza adicada ao poeta Luis Rosales na cal figuran os últimos versos do seu poema "autobiografía":

así he vivido yo con una vaga prudencia de
caballo de cartón en el baño,
sabiendo que jamás me he equivocado en nada,
sino en las cosas que yo más quería.

É sorprendente ler algo así en plena rúa, a escasos metros dos anuncios dos móbiles e das fotografías semiporno dalgúns perfumes que inundan todas as rúas de todas as cidades do mundo. Rosales foi un dos escasos poetas falanxistas da época previa á Guerra Civil. O seu irmán entregou a Lorca, refuxiado na casa dos Rosales pensando que alí estaria seguro dado que se coñecían de toda a vida. Era católico, conservador e tradicionalista. A súa figura aparece coma o negativo case exacto de Lorca. Lendo os dous últimos versos do poema un non sabe que pensar. Hai unha intersección estraña entre o privado e o público, entre o psicolóxico e o sociolóxico en toda vida que non somos quen de desvelar. Actos doutras persoas chegan a formar parte de nós de xeito misterioso mentras case todo o que facemos nós mesmos remata por resultarnos completamente alleo. Para min eses dous versos teñen algo que ver co affaire de Lorca. Se eu fóra Rosales pasaría o resto da miña vida teimando con ese momento no que o amigo poeta confiado na miña casa familiar descobre de súpeto que foi traizoado por aqueles nos que confiaba plenamente. Sen ter que enfrontarse a cuestións de tanto peso, un non pode evitar pensar nas veces nas que a súa vida queda dirixida por algún tipo de acto de traizón. Deses que deixan un cráter, dos que marcan unha liña clara na que se pode ler "antes" e "despois" nos seus dous lados. Jamás me he equivocado en nada, sino en las cosas que yo más quería.

apéndices á enciclopedia da paranoia contemporánea

I. Un fulano intenta volarse nun avión en Detroit sen conseguilo. A causa disto, os Estados Unidos deciden que van a bombardear Yemen (certas rexións). "A quen lle importa", dí o silencio do resto do mundo civilizado.

II. Un fulano intenta volarse nun avión en Detroit sen conseguilo. A causa disto, en certos aeroportos de certos países do mundo libre os funcionarios que levan o tema da seguridade poderán coñecer o interior dos pasaxeiros (en sentido xinecolóxico, claro) cun grao de detalle asombroso. O resto do mundo protesta polo baixiño mentras un exército de expertos sae a declarar nos medios de comunicación: "é polo voso ben, tontiños, que non sabedes o gravísimo perigo que corredes cada vez que subides a un avión."

III. Un fulano intenta volarse nun avión en Detroit sen conseguilo. O ministerio do interior (xeográfico, non xinecolóxico, creo) español di que -polo momento- respectarase a intimidade dos pasaxeiros e non se utilizarán os escáneres. É probable que, nos próximos días, unha chamada telefónica entre presidentes galácticos cambie as cousas rapidamente.

e IV. En Dubai, un emir levanta un carallo de 818 metros de altura e 1.000 millóns de dólares de custo. Os obreiros que levaron a cabo tal cousa cobraban entre 3 e 6 € diarios en xornadas de 12 horas. O emir, entrevistado como unha superstar na BBC e na CNN declara "fixeron falta 14 anos para levantar as torres xemelgas, esta obra fíxose so en seis" (falo de memoria). As monarquías feudais da península arábiga viven unha bonita historia de amor co mundo financieiro occidental. Confírmase o esperado: en só tres días de vida, 2010 xa da tanto noxo como todo 2009 completo.

happy 2010 (e 2)

En este caso debemos ser lógicos y exactos, pues es nuestra obligación estar en guardia. El poder de la riqueza en su forma más vil aumenta en el mundo moderno. Un pueblo muy bueno y justo, sin esa tentación, tal vez podría no necesitar crear normas y sistemas para protegerse contra el poder de nuestros grandes financieros. Pero eso es porque un pueblo muy justo les habría fusilado hace mucho tiempo, por mera buena fe.

(G. K. Chesterton, citado ao comezo da segunda parte do libro "Comprender Venezuela, pensar la democracia. El colapso moral de los intelectuales occidentales")

happy 2010

El capitalismo es un sistema en el que, por ejemplo, la sobreproducción de riqueza (algo que siempre fue para el hombre un motivo de fiesta) supone una falta de mercado y una amenaza de crisis. Un sistema en el que el progreso tecnológico no acorta la jornada laboral, sino que la alarga y precariza. Un sistema en el que la posibilidad humana de descansar se transforma en el desastre del paro. En el que la guerra, la peor de las calamidades para el ser humano, es el mejor estimulante económico. En el que la producción de armamento supone la más pesada carga para los hombres y el mejor negocio para la economía. En el que la dilapidación sistemática de recursos y riqueza se llama consumo y estimulación de la demanda, y a la destrucción del planeta, crecimiento. Bajo condiciones capitalistas, todo aquello que para los seres humanos es un problema, resulta que para la economía es una solución. Y lo que para ellos es una solución, para la economía es un problema.

(Extraído de "Comprender Venezuela, pensar la democracia. El colapso moral de los intelectuales occidentales", de Carlos Fernández Liria y Luis Alegre Zahonero)

ata sempre, vic

Lendo o libriño "La balada de Al Capone. Mafia y capitalismo" (1969) de Enzensberger descubro unha cousa divertida. Resulta que a palabra "camorra" é española. E resulta que o crime organizado como tal cousa é un invento tamén español. O autor rescata un fragmento de "Rinconente y Cortadillo" no cal se fala da "honrada Hermandad", unha sorte de sindicato do crime con xerarquías, estatutos e rigorosas normas de conducta para os seus membros. A "honrada Hermandad" era eficiente, fiable, cumpría escrupulosamente os seus contratos e tiña contactos a todos os niveis: clero, policía, nobreza, ministros e incluso a corte e o propio rei. O modelo español, nacido durante o século XV, acada o seu esplendor nos séculos XVI e XVII. En Europa convértese nunha referencia. Tanto que, na subdesenvolvida rexión de Nápoles, alá polo 1842, tomarán boa nota da existosa empresa española e aplicarán os seus métodos para fundar o que hoxe coñecemos como "camorra".

A maior organización criminal do planeta -se exceptuamos á banca e ás grandes multinacionais, pero iso é outra historia- está inspirada nunha irmandade hispánica medieval.

He he he.

E os seus descendentes acaban de comprometerse a cumprir un código ético. E o dixeron sen rirse nin un pouquiño.

a década deprimente
Morre o 2009 e nós imos con el. Os números redondos parecen levar asociado algún tipo de taumaturxia que nos volta idiotas. A min paréceme que as torres xemelgas caíron antonte e non no 2001, que este blog o comencei fai unhas horas e non no 2002, que o prestixe provocou unha erección cidadá seguida dun gatillazo monumental fai unha hora en non no 2003, que o 11-M e o final do aznarato foi fai media hora e non no 2004. Non sigo porque a melancolía é reaccionaria e meter na mesma lista as catro cousas anteriores só amosa a profundidade da miña deriva, dese desvarío que chamo a miña vida normal. Ao meu arredor a xente asentouse no que é. Aprecio unha sedimentaciómn xeralizada, un persistir no que-un-é. Os erros elevados ao rango de características definitorias da persoalidade. Os acertos encumbrados como expresións dunha racionalidade vitalista. Ao meu arredor, a psicoloxía devén xeoloxía. Vivimos en estado mineral. Somos invulnerables ao desarreglo do mundo. A comodidade é a nosa droga. Somos adictos á anestesia. Polas noites hai algo que me afoga con suavidade. Á altura dos pulmóns, correntes eléctricas microscópicas tratan de lembrarme que hai evidencias científicas de que estes dez anos estiven vivo. Desa maneira da que me sento avergoñado. Desa maneira que, finalmente, é a única maneira na que seguirei vivindo entre a vergoña e o pracer culpábel. Polas noites presinto ese sedimento que resulta imperceptible no día a día. Esa acumulación silenciosa que vai medrando mentras nos facemos pequenos e invisibles sin querer.

A imparable berlusconización do mundo
Telecinco absorbe a canle de televisión "cuatro". No diario El País, unha foto que revela a natureza irónica desta historia amósanos a Juan Luis Cebrián compartindo plano con Paolo Vasile. O intelectual orgánico da transición xunto co empresario que elevou a idea de telebasura a concepto definitorio dun tempo. O socialista exquisito e o mercachifle vergoñento compartindo negocio. A sensación de que isto víase vir. Malia todas as chuflas a conta do modelo de negocio berlusconiano, un podía adiviñar a envexa que destilaban as súas contas de resultados. Co grupo Prisa asfixiado por unha débeda de cinco mil millóns de euros, estaba cantado que o grupo que se autoproclamou defensor da calidade, o bó gusto e a seriedade profesional só podía rematar casándose dalgunha forma cos seus supostos opoñentes. Agora que Vasile e Cebrián son socios (ou sexa, Cebrián e Berlusconi), que vai pasar coa superioridade moral que os campeóns do "periodismo global en español" exhiben como seña de identidade permanente? Presentarán Jorge Javier Vázquez e Iñaki Gabilondo un programa a medias? Atoparán un formato que combine exitosamente GH con "callejeros"? A lección está clara: coidado co que odias, probablemente remates convertido niso mesmo (ou absorbido por elo)

o manequín desfigurado



Baixo os innumerables liftings e as miles de inxeccións de botox, había un ancián aterrado que de súpeto decatouse, son mortal.